Het Bos Universitaire Doopsgezinde Medische Centrum van het kielzog - Sommige drugs die algemeen worden gebruikt om type 2 te behandelen diabetes, zoals Avandia® en Actos®, kunnen het risico van hartverlamming, volgens een nieuwe analyse door medische onderzoekers verdubbelen. Alhoewel de groep medicijnen die het risico veroorzaken helpt om insulinegevoeligheid (te verbeteren gewoonlijk beschouwd voor gezondheid als voordelig), schijnen de drugs om een risico van deze potentieel dodelijke bijwerking binnen maanden te dragen na de aanvang van hen.

Gebaseerd op een overzicht dat van onderzoekstudies en gevalrapporten meer dan 78.000 patiënten impliceert, besloten de auteurs dat het risico van hartverlamming kan tot 100 percenten hoger (afhankelijk van het type van studie) in patiënten zijn die thiazolinediones (wat Avandia en Actos® omvat)®nemen. Deze drugs zijn gekend om insulinegevoeligheid te verbeteren. De auteurs schatten dat één extra patiënt met type 2 diabetes hartverlamming voor elke 50 patiënten ontwikkelen zou die de drugs over een 26-maand periode nemen.

De resultaten werden gepubliceerd online in Mei 2007 door de Zorg van de Diabetes en zullen in de de drukkwestie van Augustus 2007 verschijnen.

"Deze drugs worden momenteel gebruikt door meer dan 3 miljoen diabetespatiënten in de alleen V.S. die voorstelt, dat verscheidene duizend zouden kunnen worden berokkend," zeiden Sonal Singh, M.D., hoofdauteur en een hulpprofessor in interne geneeskunde bij het Bos van het Kielzog.

In het begin van dit jaar, werd één van de drugs in deze klasse (Avandia®) verbonden met een verhoogd risico van hartaanval en dood door cardiovasculaire oorzaken.

De huidige analyse bekeek een potentieel verband tussen de drugs en de hartverlamming, die het onvermogen van het hart is om de eisen van het lichaam te ontmoeten. De hartverlamming is een zeer gemeenschappelijke voorwaarde in de bejaarden en één van duurst aan de maatschappij. De gemeenschappelijke symptomen omvatten shortness van adem en het onvermogen uitoefenen met inbegrip van, in sommige gevallen, zelfs om korte afstanden te lopen.

De auteurs stellen een hypothese op dat het vloeibare behoud dat door de drugs wordt veroorzaakt hartverlamming in vatbare mensen kan teweegbrengen.

De hartverlamming kwam eveneens bij hoge en lage dosissen voor. In feite, kwam de hartverlamming zelfs in sommige patiënten voor die dosissen onder algemeen voorgeschreven die namen. De middelgrote tijd voor het begin van hartverlamming was 24 weken na de therapie van de begindrug.

De ongunstige reactie was beperkt niet tot de bejaarden - one-quarter gevallen kwam in mensen jonger voor dan Hartverlamming 60, eveneens onder mannen en vrouwen voorkwam.

Het productetiket voor beide drugs waarschuwt voor hun gebruik in patiënten met strengere gevallen van hartverlamming. Het etiket waarschuwt ook over het verhoogde risico van hartverlamming indien gebruikt in combinatie met insuline. Nochtans, vond de huidige analyse dat het risico niet werd beperkt enkel tot patiënten op insuline, en het kwam zelfs onder patiënten zonder enige risicofactoren voor hartverlamming voor. "Onze bevindingen steunen huidige inspanningen door FDA om een zwarte doos die aan de etikettering voor die agenten toe te voegen," bovengenoemde mede-onderzoeker Bondige Furberg, M.D., PH D., van het Bos van het Kielzog waarschuwt.

Het "voorkomen van hartverlamming verscheidene maanden na initiatie van behandeling stelt een effect op lange termijn van de drugs voor, die niet kunnen worden vermeden door met lage dosissen te beginnen," bovengenoemde Singh.

De auteurs vroegen extra te evalueren onderzoek of er verschillen tussen de anti-diabetic medicijnen in de klasse en hoe te om patiënten zijn het best te leiden die hartverlamming terwijl op de diabetesdrugs ervaren.